Bir Kadının Günlüğü

Bir Kadının Günlüğü

1. ŞİİR – “ARKADAN SEVMEK”

—ya da hiç sevmemek—

Göz göze gelmekten kaçar
Yüzümde kendi yansımasını görmekten
Ve belki de en çok,
Sevdiğini söylemekten…

Ellerin omzumda,
Ama yüreğin bambaşka bir yerde.
Arkadan sevmek kolay sana,
Çünkü önden bakınca
Gerçekler çıplak kalır…

Sesini duyarım ama gözlerini özlerim,
Sarılırsın ama sanki yok gibisin.
Yüz yüze gelsek,
Belki sözcüklerin bile utanır susmaktan…

Bir gün dönersin belki,
Yalnızca bedene değil,
Ruhuma da dokunmaya…

Ama o gün geç kalırsan,
Sadece arkandan anı olur sana.


2. ŞİİR – “ÇABA”

Ben sevdim,
Kahvaltına simit aldım,
Gece uykuna dua koydum.
Yoruldun diye sustum bazen,
Ama en çok
Anlatmadıklarımda kayboldum.

Bir kadın ne kadar susarsa,
İçinde o kadar fırtına eser.
Sen sadece sessizliğimi duydun,
Oysa ben
İçinde çığlık çığlığa ağlıyordum.

Gülerken bile
Bir kırılganlık taşıdım dudak kenarımda.
Anlamadın.
Çünkü hiçbir zaman
Gerçekten bakmadın yüzüme.

Ve sen,
Yalnızca varlığımı sevdin,
Ama yokluğumu hiç taşımadın…


3. ŞİİR – “BEKLEMEK”

Bir kadın bekler…
Sessizliğin içinden sarkan bir umutla,
Gece yarılarında söylenmiş
Kırık cümlelerin ardından.

Ne arar ne sorarsın,
Ama o hâlâ seni düşünür
Çay demlerken,
Dalgaları izlerken,
Gözlerini aynaya kaçırırken…

Bir kadın bekler…
Bir mesaj sesiyle titrer kalbi,
Sana değilse bile
Belki seninle aynı harfi taşıyan birinden gelir diye…

Oysa sen,
Zamanın bir yerinde unutulmuş
Bir yokluk kadar sessizsin.

Ve o hâlâ bekler…
Gitmelerine alışmış bir şehirde
Kalır mısın diye.


4. ŞİİR – “YARISI KADIN, YARISI HİÇLİK”

Bir yanım kadın…
Sevmesini bilen,
Dokunurken dua eden,
Kokusuyla sarhoş eden…

Diğer yanım hiçlik.
Sessiz, görünmez,
Yastığa gömülüp yok olan
Bir gölge gibi.

Gün boyu gülümsedim sana,
Ama gece boyunca
Kendi içime ağladım.
Sen bilmedin.

Bir kadın, sevilmediği yerde
Yalnızca yarım kalır.
Bazen güzelliğini kaybetmez,
Ama kendini kaybeder.

Ben, senin gözünde hep eksik kaldım.
Çünkü sen,
Beni bir bütün olarak değil,
İhtiyacın kadar gördün.

Ve şimdi içimde
Yarısı kadın,
Yarısı hiçlik olan
Bir ben kaldı…
Ama senin için hâlâ “o kadın” olmadı.


5. ŞİİR – “O GÖZLERDE BEN YOKTUM”

Bir gün, gözlerine uzun uzun baktım…
Ve anladım.
Orada ben yoktum.
Hiç olmamışım gibi.

Bir yabancının camdan silueti gibiydim,
Yakından bakınca bulanık,
Uzaklaşınca yok sayılan…

Seni severken
Kendimi kaybettim.
Adımı unuttum seninle konuşurken,
Çünkü senin dilinde hiç söylenmedi.

Bir kadının yokluğu,
Gözlerde başlar aslında.
Senin bakışlarında ben değil,
Başka hikâyelerin yorgunluğu vardı.

Beni sevmedin…
Sadece sevilmeyi sevdin.

Ve ben o gün sustum,
Çünkü artık bildim:
Bir kadının sesi değil,
Bakılmayan gözlerdeki yokluğu
Daha çok acıtır.


6. ŞİİR – “KENDİ KENDİNE SARILMAK”

Bazen öyle olur ki,
Bir kadın kendi kendine sarılır…
Yorgan gibi değil,
Kırılmasın diye kalbi —
Sanki başkasının yerine…

Gece olunca
İki koluyla sarar kendini,
Bir zamanlar senin yerini tutan
Kendi teniyle avutur yüreğini.

Ayna karşısında
Bir yabancı gibi süzer yüzünü,
“Güzelim” der belki,
Ama içinde sesi titrer —
Çünkü inanan kalmamıştır artık o kadına.

Sana anlatamadığı ne varsa
Kendi içinde konuşur durur.
Sorular sorar,
Cevaplarını bilse de
Yine de ağlamadan edemez…

Ve o kadın,
Bir zamanlar sevdiği adamın yokluğunda
Kendine sarılmayı öğrenir.
Acıyla, gururla
Ve sessizce büyür.


7. ŞİİR – “SEVİLMEYEN KADININ GÜNLÜĞÜ”

Bugün yine sustum.
Bir şey söylemedim,
Çünkü ne söylesem
Eksik duyulacaktı.

Kahvemi yaptım — iki şekerli,
Ama sen sormadın nasıl içtiğimi.
Çünkü beni hiç tanımadın,
Sadece yanımda olmanı istedin.

Sevilmeyen bir kadının günlüğü
Sessizlikle doludur.
Söylenmeyen sözler,
Yutulan haykırışlar,
Görülmeyen gözyaşlarıyla…

Bugün aynaya baktım,
Ve içimden bir cümle döküldü:
“Ben hâlâ buradayım…
Ama senin için hiçbir zaman tam olarak olmadım.”

Sevmek yetmezmiş meğer,
Sevilmediğin yerde
Kalmak en büyük yalnızlıkmış.

Ve bu günlüğün son sayfasına
Şunu yazdım:
“Artık kendim için susacağım.
Senin için değil.”


8. ŞİİR – “KİMSE BİLMEZ YORGUNLUĞUMU”

Gülümsemek zorunda kaldığım
Günlerin yorgunuyum.
"İyiyim" dediğim her anda
Biraz daha eksildim aslında.

Kimse bilmez…
Sabahları hangi kırıklıkla uyandığımı,
Geceleri hangi düşüncelerle uyuyamadığımı.

Sırtımda
Taşıdığım görünmez yükler var.
Sadece kadın olduğum için,
Hep güçlü olmam gerektiği öğretildi bana.

Oysa ben de yoruldum.
Sevilmek yerine idare edilmekten,
Dinlenmek yerine hep anlamaktan…

Kimse bilmez yorgunluğumu,
Çünkü kimse sormaz.
Soranlar da cevabı duymaya hazır değildir zaten.

Ama ben bilirim…
Ve her sabah,
Kırık bir aynadan kendi gözlerime bakarken
“Biraz daha dayan” derim sessizce.

Çünkü bazen,
Bir kadının en büyük gücü
Kimseye göstermediği yorgunluğudur.


9. ŞİİR – “SEVGİSİZLİKTE BÜYÜMEK”

Beni büyüten şey
Ne masallar oldu
Ne de oyuncak bebekler…
Beni büyüten:
Bir çocuğun yüreğine ağır gelen
Sevgisizlikti.

Sarılmadan geçen bayramlar,
Adımı unutan ses tonları,
Sadece ihtiyaç duyulunca hatırlanmak…
Bir çiçeğin
Güneşsiz büyümeye çalışması gibi…

Erken öğrendim susmayı,
Çünkü ne zaman konuşsam
Kalbim yanlış anlaşılırdı.
Ve kimse,
Gerçekten dinlemedi içimdeki kimsesizliği.

Sevgi isteyen ellerimi
Kendime sakladım.
Yaralarımı kendim sardım,
Hatta bazen
Acıya bile alıştım, adını sevgi sandım.

Ve sonra sen geldin…
Ama sen de bilmiyordun nasıl sevilir
Bir kadın…
Sevgisizlikte büyümüşse
En çok kendi içindeki eksikliğe tutulur…


10. ŞİİR – “YARALARIMI RUJLA KAPATTIM”

Her sabah aynanın karşısına geçtim,
Ve gülümsedim.
Oysa içimde
Bir şehir yerle bir olmuştu.

Yanaklarıma allık sürdüm,
Ama ne kadar renk eklense de
Solgunluğum içimdeydi.
Bir kadın,
En çok içindeki boşluğu gizler makyajla…

Yaralarımı rujla kapattım.
Konuşmaya kalksam kanayacak dudaklarımı
Kırmızıyla susturdum.
Çünkü ne zaman içimi açsam
Yargılandım ya da susturuldum.

Güzel görünmek zorundaydım,
Çünkü toplum
Acıyı ancak estetikle tolere eder.

Ama rujun altındaki çatlaklar
Gece döküldü yastığa…
Ve ben,
Bir kez daha aynaya baktım
Kendimi tanımadan.

Bir kadın,
Ne kadar güçlü görünürse görünsün,
Rujla kapattığı her yara
Sevilmediği her geceye işaret eder.


11. ŞİİR – “BEN SENİNLE DEĞİL, HAYALİNLE KONUŞTUM”

Meğer ben,
Seninle değil,
Sana dair kurduğum hayalle konuşmuşum.
O hayal ki;
Beni anlasın diye sustuğum,
Gözlerimin içine baksın diye
Uykusuz kaldığım…

Sen değilmişsin,
Ben seni içimde yeniden çizmişim.
Sevdiğim adam,
Senin suretinde gezinen
Bir yanılsamaymış aslında.

Gerçekte sen,
Ne söylediğimi duydun
Ne de sustuklarımı fark ettin.
Oysa ben
İkimize yetecek kadar umut yükledim sessizliğime…

Bir kadın,
Bir adamın gerçeğini değil,
Olmasını istediği halini sever bazen.
Ve işte en çok da o zaman
Kendi kendine ihanet eder.

Ben seni değil,
Seni sevebilme ihtimalini sevdim.
Ve her kelimemde,
Hayaline sarıldım —
Senin habersizliğinde…


12. ŞİİR – “SIRF GİTMESİN DİYE KALAN KADIN”

Bir kadın var içinde,
Sesini çıkarmaz.
Çünkü bilir;
Bir kelime fazla etse,
Gidecek olanın bahanesi hazırdır.

Sırf gitmesin diye
Kendi yokluğuna razı gelir.
Ne ister, ne bekler…
Yeter ki o kalsın,
O kalırsa belki bir gün sever…

Ama o “bir gün”
Hiç gelmez.
Sadece daha çok susarsın,
Daha çok eksilirsin
Ve günden güne silikleşirsin aynalarda.

Sırf gitmesin diye
Senden gidenin arkasından
Kendini toplayamazsın.
Çünkü o zaten hiç tam olmamışsındır onun için.

Ve sonunda anlarsın…
Gitmesin diye sustuğun her şey,
Zaten çoktan seni terk etmiştir içinden.

Bir kadın,
Bir adamı tutmak için
Kendi ellerini bırakmamalıydı.
Ama sen tuttun…
Ve kaybettin en çok kendini.


13. ŞİİR – “ADIMI SÖYLEMEDEN UNUTANLAR OLDU”

Adımı hiç söylemeden
Unutanlar oldu.
Sanki ben,
Sadece bir hismişim gibi
Geçip gittiler içimden.

Ne bir veda,
Ne de göz göze bir suskunluk…
Bir gün sessizce eksildiler,
Ve ben hâlâ orada,
Adımı duyurmak için bekledim.

Bir kadın bazen
Yalnızca hatırlanmak ister.
Bir tebessümde,
Bir şarkıda,
Bir cümlede bile olsa…

Ama bazı insanlar
Seni unutmazlar —
Hiç tanımamışlardır zaten.
Ve sen,
Onların hiç bilmediği bir adla
İçlerinde silinirsin.

Benim de ismim vardı oysa,
Bir hikâyem, bir sesim…
Ama bazıları için
Yalnızca “bir an” oldum.
Ne öncesi, ne sonrası…

Ve şimdi içimde
Biriken sessizlikle söylüyorum:
“Adımı bilmeyenler,
Hiçbir zaman kalbimi de tanımadı.”


14. ŞİİR – “BENİ EN ÇOK BİLDİĞİNİ SANANLAR YARALADI”

Beni en çok
Kimseye anlatmadıklarımı
Ezbere bilenler yaraladı.
Benim adıma cümle kuranlar,
Suskunluğuma anlam biçenler…

Oysa ben,
Ne kadar anlatırsam anlatayım
Yarım kaldım herkeste.
Ve beni “anladığını” söyleyenler,
Hep yanlış yerimden tuttular kalbimi.

İçimde fırtınalar koparken
“Sen güçlüsün” dediler…
Ama kimse
Yıkılmaya ne kadar yaklaştığımı sormadı.

En çok,
“Ben seni bilirim” diyenler unuttu beni.
Çünkü hiçbir zaman
Gerçekten bakmadılar gözlerime.
Bir kadını anlamak,
Onun göz bebeklerinde kendi yansımanla yüzleşmektir.
Kimse bunu göze alamadı.

Ve ben,
Hep yanlış anlaşıldım…
Ya fazlaydım birilerinin dünyasında
Ya da eksik.

Ama en çok
Beni en iyi tanıyanlar yaraladı,
Çünkü onlara güvenmiştim.


15. ŞİİR – “GÜLÜŞÜMDEKİ YORGUNLUĞU KİMSE GÖRMEDİ”

Güldüm…
Hatta öyle bir güldüm ki,
Duyan “mutlu” sandı.
Oysa dudağımdaki o kıvrım,
Sadece içimdeki kırıklığı örtmeye çalışıyordu.

Kimse bilmedi…
Gülüşümde taşıdığım yorgunluğu,
Geceleri kaç parçaya bölündüğümü,
Bir tebessüme ne çok acı sığdırdığımı.

Bazı kadınlar ağlayamaz…
Çünkü herkes onları
Güçlü görmeye alışmıştır.
Ben de öyleydim.
İçim ağlarken bile
Dışım gülmek zorundaydı.

Gülüşüm,
Susturulmuş bir çığlık gibiydi.
Ses çıkarmayan,
Ama varlığıyla içimi titreten…

Bir gün biri çıkıp
“İyi misin?” dese,
Belki sadece susardım…
Çünkü artık anlatmaya takatim kalmamıştı.

Ve ben,
Gülüşümdeki o derin yorgunlukla
Hayatta kalmayı seçtim.
Sırf kimse daha fazla
Beni eksik sanmasın diye.


16. ŞİİR – “KIRILDIM AMA KİMSE DUYMADI”

Bir cam gibi sessizce
Kırıldım içten içe.
Ne bir ses çıktı
Ne de biri fark etti parçalanışımı.

İnsan bazen öyle sessiz kırılır ki,
Çığlığı sadece yüreğinde yankılanır.
Ve o yankı,
Her gün biraz daha yorar insanı…

Ben kırıldım.
Kelimelere sığmayan cümlelerim vardı,
Ama susmayı seçtim.
Çünkü anlasın istediklerim
Hep kulaklarını kapalı tuttu.

Kalabalıkların ortasında
Yalnız kalan bir kadındım.
Bir gülüşün ardına gizlenen
Binlerce hayal kırıklığıyla yaşadım.

Kırıldım…
Ama kimse duymadı.
Çünkü ben hep
Güçlü görünmek zorunda bırakıldım.

Ve şimdi içimde
Toplayamadığım parçalarımla
Bir bütün gibi yaşamaya çalışıyorum.

Ama bazen,
En çok da sustuklarımızda
Kaybolur insan.


17. ŞİİR – “BENİMLE DEĞİL, YOKLUĞUMLA RAHATTIN”

Yanındaydım ama fazlaydım,
Varlığım yük gibi duruyordu cümlelerinde.
Bir adım attım,
Sen geri çekildin.
Ben konuştum,
Sen duvar oldun.

Ve anladım…
Sen benimle değil,
Ben olmayınca daha huzurluydun.
Çünkü senin rahatın,
Beni yok saymakla kuruluydu.

Sordum kendime:
"Sevilmek bu mu?"
Bir insanın varlığı,
Ancak yokluğunda mı kıymetsiz olurdu?

Oysa ben
Sevmek ne demek,
Bir omuza nasıl yaslanılır
Onu öğrenmek istemiştim.
Senin yanında değil,
Senin gölgenle yetinerek öğrendim yalnızlığı.

Ben senin hayatında
Bir ihtiyaç değildim,
Bir anlıktım belki de…
Ve sen,
Ben sustuğumda değil,
Gittiğimde huzur buldun.

Ama bil…
Bir kadın yokluğuyla rahat ettiriyorsa seni,
O varlığıyla seni büyütemeyeceğini anlamıştır çoktan.


18. ŞİİR – “BİR KADIN GİDERKEN SUSAR”

En çok konuşması gereken anda
Susuyorsa bir kadın,
Bil ki gitmeye hazırlanıyordur.
Çünkü son sözü söyleyen
Artık sevgi değil,
Yorgunluktur…

Bir kadın giderken bağırmaz.
Ne hesap sorar,
Ne de kal demeni bekler.
Sadece bakar son kez,
Belki gözlerinde bir veda,
Ama dudaklarında sessizlik vardır.

Çünkü bir kadın,
Gitmeye karar verdiyse,
Ona dökülen her kelime,
Yıllarca içinde bekleyip
Söylenmemiş olandır.

Sen hâlâ sustuğuna aldanırsın,
Oysa o çoktan gitmiştir içinden.
Valiz değil,
Kırılmış hayalleri taşır arkasından.
Ve en çok da,
Görülmemiş çabasını bırakır geride.

Bir kadın susuyorsa,
Sana değil artık kendine konuşuyordur.
“Dayan” der içinden,
“Bu kez gitmek,
Sevmekten daha az acıtıyor…”


19. ŞİİR – “İÇİMDE GÖMDÜĞÜM KADINI KİMSE TANIMADI”

Bir kadın vardı içimde…
Sevmeye hevesli,
İnanmaya açık,
Bir bakışla umut kuran.

Ama onu susturdum.
Çünkü her kelimesi
Yanlış anlaşıldı.
Her gülüşü hafife alındı,
Ve her çabası görmezden gelindi.

Zamanla
Kırılmasın diye
Kendini içime gömdü.
Artık görünmeyen,
Ama hep orada olan bir yalnızlık gibi…

O kadın,
Şefkatten bir ev kurmuştu yüreğinde.
Ama gelenler
Ayakkabılarını bile çıkarmadan
Kirlettiler duvarlarını.

Ve sonra ben,
İçimde gömdüğüm o kadına
Bir mezar taşı diktim:
“Sevmeye çalıştı,
Ama hep yanlış ellerde yandı.”

Kimse tanımadı onu.
Çünkü o hiçbir zaman
Görünmek için yaşamadı.
Sadece bir gün
Gerçekten bakacak bir çift göz bekledi.

Gelmedi…


20. ŞİİR – “GİDEN DEĞİL, KALAN YORULUR”

Herkes gitmeyi konuşur,
Ama kimse kalmanın ağırlığını bilmez.
Oysa en çok
Giden değil,
Kalan yorulur.

Çünkü kalan,
Sessizliğin içinde bekler.
Saatlere değil,
Suskunluğa çarpar her saniyesi.

Giden,
Kapıyı çekip çıkar.
Ama kalan,
O kapının önünde
Kırık bir “neden” bırakır ardında.

Kalan,
Anlamaya çalışır…
Kendini, onu, olanı…
Ama bazen hiçbir şey
Anlamlanmaz, sadece eksiltir.

Giden hafifler,
Kalan ağırlaşır.
Çünkü sevgi yükü
Hep bir tarafta kalır
Ve en çok,
Kalbi dolu olan taşır bu yükü tek başına.

Ben kaldım…
Ve her gün biraz daha yoruldum.
Gidenin adını değil,
Yokluğunu ezberledim.

Ve işte o yüzden,
Artık giden olmaya niyetliyim.
Çünkü bazen
En sağlıklı vedalar
Kalmaktan vazgeçmektir.


1.ŞİİR – KIRILDIĞIM YERDEN PARLADIM

KIRILDIĞIM YERDEN PARLADIM

Ben zamanlar ağladığım yerden geçtim bugün,
Aynı kaldırım, aynı rüzgâr…
Ama içimdeki kadın bambaşka artık.

Eskiden sustuğum ne varsa,
Şimdi kendime yüksek sesle söyledim.
“Değerliydin,” dedim,
“Ve yeterince sevildin mi sandın hep,
Ama artık o sandığın altı boş değil.”

Kırıldım, evet.
Ama en çok da kırıldığım yerden öğrendim ışığı.
Çünkü karanlıkta parlamayı
En iyi incinenler bilir.

Güç dediğin şey,
Başkalarına güçlü görünmek değil,
Kendi kalbini tuttuğun yerdir bazen.
Ve ben tuttum…
Yeniden attı içimde hayat.

O gün durdum,
Sonra yeniden yürüdüm…
Ve her adımda dedim ki:
Ben artık geçmişin değil,
Kendimin kadınıyım.



2. ŞİİR – KENDİME DÖNDÜĞÜM GÜN

KENDİME DÖNDÜĞÜM GÜN

Bir sabah aynaya bakıp,
“Ben kimin için unuttum kendimi?” diye sordum.
Gözlerimde yorgunluk değil,
Artık uyanış vardı.

Kimseye anlatmadan,
Kendimle konuştum uzun uzun.
Ve dedim ki:
Artık geri dönüyorum —
Kendime.

Kalabalıklardan değil,
Kendimi susturduğum o iç sesimden özür diledim.
Kendi gülüşümden,
Kendi düşümden,
Kendimden…

O gün, ilk kez bir başkasını değil,
Kendimi bekledim.
Ve geldim kendime…
Gecikmiş ama kararlı.
Ve işte o gün,
Yolun adı ben oldum.



3. ŞİİR – ARTIK ÖZÜR DİLEMİYORUM

ARTIK ÖZÜR DİLEMİYORUM

Bir zamanlar,
Fazla sevdiğim için,
Sessiz kaldığım için,
Ağladığım, kırıldığım,
Hatta yorulduğum için bile
Özür diledim.

Sanki duygularım fazla yükmüş gibi,
Sanki incinmek ayıpmış gibi,
Sanki bir kadının kırılganlığı
Onun kusuruymuş gibi…

Ama artık özür dilemiyorum.

Ben hissettiğim için varım.
Ben ağladığım için canlıyım.
Ve evet,
Bazen yıkıldım ama hep kendi içimde ayağa kalktım.

Özür dilemeyeceğim,
Sevdiğim için, sustuğum için, gittiğim için…
Çünkü artık biliyorum:
Kendine saygı duyan bir kadın,
Başkalarının tahammül sınırlarına göre yaşamaz.

 


4. ŞİİR – YALNIZ DEĞİL, ÖZGÜRÜM

YALNIZ DEĞİL, ÖZGÜRÜM

Eskiden yalnızlıktan korkardım.
Sessizlik çınlardı kulaklarımda,
Ve boş bir odada yankılanan adımlarım
Kalbimi ürkütürdü.

Ama artık öğrendim:
Yalnız olmakla özgür olmak
Aynı şey değilmiş.

Bir zamanlar dolu odalarda,
Yanımda olanlarla bile eksik hissederdim.
Çünkü beni duymayan bir kalabalık,
Sessizlikten daha çok yorar insanı.

Şimdi bir başıma yürüyorum
Ama içimde çoğalarak…
Kendi sesimi duyuyorum
Ve artık susturulmuyorum.

Kimseye kendimi anlatmaya çalışmıyorum,
Sevilsin diye eksiltmiyorum.
Bu hâlimle yeterim — bana.

Ben yalnız değilim.
Ben özgürüm.
Ve özgürlüğümün adını
Kimsenin gölgesiyle karartmıyorum artık.


5. ŞİİR – KÜLLERİMDEN DOĞUYORUM

KÜLLERİMDEN DOĞUYORUM

Bir yangın geçti içimden…
Adını sen koydun,
Alevi ben taşıdım,
Külünü hayatıma serdiniz.

Kırıldım,
Yandım,
Tükenmiş sandım kendimi.
Ama sonra fark ettim,
Benim içinde sönmeyen bir kıvılcık vardı.

O kıvılcık,
Ne kadar üflesen de gitmeyen,
Ne kadar sustursan da
İçten içe yanmaya devam eden
Bir kadının inadına ışığıydı.

Ben orada yeniden doğdum.
Ne geçmişe döndüm,
Ne de birini bekledim artık.

Kendi kendime sarıldım,
Kendi küllerimden
Yeni bir ben büyüttüm.

Ve şimdi…
Kül değilim.
Yangın değilim.
Ben;
Bütün o yangınların arasından
Işıkla yürüyen kadınım.


6. ŞİİR – DOKUNMADAN SEVEBİLİYORUM ARTIK

DOKUNMADAN SEVEBİLİYORUM ARTIK

Eskiden birini sevmek
Yanında olmak demekti benim için.
Elini tutmak,
Gözünün içine bakmak,
Sarılmak…

Ama şimdi biliyorum,
Bazı sevgiler sessizlikte büyür.
Bazı duygular,
Temas etmeden de iz bırakır.

Dokunmadan sevebiliyorum artık.
Çünkü öğrendim:
Gerçek sevgi,
Sahip olmak değil, anlamaktır.

Birini uzaktan sevebilmek,
Kendini kaybetmeden bağ kurabilmektir.
Ve bazen,
Yanında olmadan bile
Ona en çok sen dokunursun.

Artık bağımlı değil, bağlıyım.
Ve o bağ,
Kendi sınırlarımı ihlal etmeden de kurulabiliyormuş.

Seviyorum…
Ama artık dokunmadan da
Sevgimin gücüne inanıyorum.


7. ŞİİR – AYNAYA BAKTIĞIM KADIN

AYNAYA BAKTIĞIM KADIN

Bir sabah aynaya baktım,
Ve ilk kez yabancı birini görmedim.
O bendim.
Tüm yaralarıyla,
Tüm yalnızlıklarıyla
Ama yine de dimdik duran bendim.

Eskiden gözlerime bakamazdım,
Çünkü içinde eksik bir kadın yaşardı.
Şimdi cesaretle bakıyorum,
Çünkü o eksiklik değilmiş,
Sadece bekleyen bir tamamlanmaymış.

Aynaya baktığım kadın artık susmuyor.
Ne istiyorsa söylüyor,
Ne hissettiyse yaşıyor,
Ve en önemlisi,
Kendi hikâyesine sahip çıkıyor.

Yorgun ama umutlu,
Kırık ama sağlam,
Sessiz ama farkında…

O kadın benim.
Bir zamanlar unutulan,
Şimdi kendini hatırlatan…

Ve ben,
O aynadaki kadını artık
Seviyorum.


8. ŞİİR – KIRIK KANATLARLA DA UÇULURMUŞ

KIRIK KANATLARLA DA UÇULURMUŞ

Bana hep dediler ki,
"Yaralı bir kadın yeniden uçamaz."
Ben de bir süre inandım buna.
Kendimi yerlerde sürüyen bir gölge sandım.

Ama sonra…
Bir sabah,
İçimde hafif bir kıpırtı hissettim.
Kırık kanatlarımda hâlâ
Bir esinti vardı.

Uçmak için bütün olmak gerekmezmiş.
Bazen eksik parçalarınla
Daha hafif oluyormuş insan.

Ben düştüm.
Hem de defalarca.
Ama her defasında
Yere çarpmadan önce
Kendimi yakaladım.

Şimdi biliyorum…
Kırık kanatlarla da uçulurmuş.
Yeter ki uçmayı
Bir yere varmak sanma.
Bazen sadece
Yükselmek için çırpınman bile
Bir mucizedir.

Ve ben artık
Yükseklerde değil belki,
Ama özgürlükteyim.


9. ŞİİR – ADIMI KENDİM SÖYLEDİM BU DEFA

ADIMI KENDİM SÖYLEDİM BU DEFA

Bu defa biri çağırmadı beni,
Ben kendimi çağırdım hayata.
Ne bir aşkın gölgesinde,
Ne de bir sözün ardında saklandım.

Adımı kendim söyledim…
Titremeden,
Kısılmadan,
Yarıda bırakmadan.

Eskiden biri seslensin isterdim,
Biri bana değer versin,
Beni “biri” yapsın.
Oysa şimdi biliyorum,
Ben hep "ben"dim,
Sadece duymuyordum kendi sesimi.

Adımı kendim söyledim bu defa.
Yalnızca harflerle değil,
Kalbimle, emeğimle, yaralarımla…

Ve öyle yüksek söyledim ki,
İçimde susan her parçam
Ayağa kalktı.

Artık biliyorum,
Beni tanımlayan şey
Başkasının bakışı değil,
Kendimi nasıl taşıdığımdır.

Ve ben artık
Kendi adımı gururla taşıyorum.


10. ŞİİR – YENİ BENİM İLK GÜNÜ

YENİ BENİM İLK GÜNÜ

Bugün yeniden doğdum.
Ama bu bir takvim başlangıcı değil…
Bu, içimdeki kadının
Artık kendine yürümeye karar verdiği ilk gün.

Ne geçmişin yükü var sırtımda,
Ne de bir başkasının onayı.
Bu gün,
Benim adımlarımla anlam bulan
Gerçek bir başlangıç.

Aynaya baktım…
Ve dedim ki:
"İşte sen…
Daha önce hiç bu kadar kendine benzememiştin."

Ne eskisi gibi seveceğim,
Ne de aynı yerden kırılacağım.
Çünkü artık sınırlarım var,
Ve o sınırlar çiçek gibi,
Kendime iyi geldikçe büyüyor.

Bugün yeni benim ilk günü.
Ve bu sefer,
Ne bir veda yazısı,
Ne de acıdan türeyen bir şiirle bitiyor hikâyem…

Bu defa
Bir tebessümle başlıyor.
Ve devamı yalnızca bana ait…


 

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ