Senden kaçtım, geldim buralara

Senden kaçtım, geldim buralara

Kaçış

“Şimdi gecenin ikisi ve sen, yine en zayıf yerimden, kalbimden yakaladın… Seni nasıl unutacağım?”

Senden kaçtım, geldim buralara.
Aklım karışık; hüzün, ince ince dağılıyor benliğime.
Artık gözlerin yok odamın duvarlarına sinen,
Kokun kaybolmuş bu sokaklardan.
Her şey, o küçük kasabada kaldı.
Yüreğim, ağır bir yük sırtında,
Şimdi dik bir yokuşu tırmanıyor.

Hayat gidiyor…
Araba sesleri doluyor caddelere.
Tanımadığım yüzler, kalabalık bir ev,
Klişeleşmiş kelimeler
Sessiz yaşantıma zorla girdi.
Sen gittin.
Ve seninle birlikte,
Hayatımdaki tüm güzellikler de gitti.

Artık büyüdüğümü sanıyorum.
Ama sen olmayınca,
Çocuk gülüşlerim de kayboluyor.
Kimseye güvenmeyen,
Kimseye inanmayan,
Ciddi ve sevimsiz birine dönüşüyorum.
Hayata uyuyorum, büyüyorum;
Ve büyüdükçe çok daha fazla korkuyorum.

Bana uzun bir yaşam kaldı şimdi…
Ama sensiz geçmiyor ki zaman bu şehirde.
Seni beklediğim gibi beklemiyorum artık
Dargın penceremde.
Bir gün gelecek,
Sen de hissedeceksin yokluğumun anlamsızlığını.
Ama yine de duyacaksın
O akıl almaz çaresizliğimizi.

Bir gün,
Bana döneceksin,
Ve kollarımda sonsuza dek kalmayı dileyeceksin.
Ama ben…
O gün, çok uzak bir sahilde,
Derinlere dalmış olacağım.
Kimse beni bulup çıkaramayacak.

Artık çok uzaklarda benim sesim.
Ellerine uzanamayacak kadar uzak bir yerde
Seni çağırıyorum yokluğuma.
Karşında bıraktığım boş evin duvarlarına dalıyor musun ara sıra?
Her gün seni beklediğim o caddelerde
Gözlerimi arıyor musun?
Ama ben, artık o şehirde yokum.

Şimdi sana, eskisinden çok daha uzak kaldı sevdam.
Sessiz nefes alışların yok artık yatağımda.
Uzak bir sahil kasabasında,
Yalnız bir yatakta,
Güzel günleri düşünerek avutuyorum kendimi.

İkimiz de her şeye uzağız artık…
Ne sen o kasabada kalabilirsin tüm benliğinle,
Ne de ben,
Bu şehirdeki eski küçük adam olabilirim artık.
Geri döndüm buraya,
Ama çocukluğumu bulamadım bıraktığım yerde.
Meğer o kayıp sandığım çocuk,
Hep seninle yaşamış.
Ve ben onu,
Gelirken unutmuşum.

Her şeye tamam diyorum sessizce.
Ama söyle bana,
Yeni bir hayata nasıl başlanır?
Sensiz, ayakta nasıl kalır insan?
İçinde o kimsenin tanımadığı güzel yüzlü çocuğu tanıdıktan sonra?
Bana bir şeyler söyle…
Sesini duymak istiyorum.

Ben şimdi uzak bir kentte,
Uzak bir çizgideyim.
Boğulmadan bu kalabalık caddelerde,
Gel yanıma!

Her gün kilometrelerce yol gidiyorum.
Üstümde şehrin boğucu kokusu,
Senin kokuna öyle hasretim ki…
Her gün uzun yolculuklarımın sonunda
Sana varmayı düşlüyorum.
Her gün batımında,
Seni diliyorum.

Kim kimden kaçıyor,
Kim kime ulaşmaya çabalıyor,
Artık bilmiyorum.
Hiçbir şeye gücüm kalmadı.
Hatta düşünmeye bile…
Ve ilk kez,
Seni yazarken yoruluyorum.

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ