Bir Yalnızlığın Anatomisi
Bir Yalnızlığın Anatomisi
Ayrılık,
sessiz gecelerde en çok duyulan sestir.
Bir ney üfler karanlığa,
ve dumanı geçmişe bükülen bir nargile…
Zaman durmuş gibi değildir,
zaman – sadece sende kalandır.
Deniz susar bazen,
ama içimizdeki dalgalar konuşur,
beyaz çiçekler açar bahçemde –
ama papatya beyazı değil…
kar gibi soğuk,
bir kış masalından fırlamış gibi.
Bir kedi,
yolunu kaybetmiş gibi sokaklarda
ve her köşe başı seni anlatır;
bir boş bardakta kalan
yarım bir cümle gibi durur ismin.
Ben hâlâ Bodrum’dayım,
aynı kaldırım taşları,
aynı begonvillerin gölgesi…
Yanımda kimse yok –
ama Neyzen Tevfik oturur sanki bir taşın ucunda
bir dervişin sabrıyla üfler yalnızlığımı…
Bir bebek gibi kıvranır kalbim,
biberonu düşmüş,
anlayışa aç.
Gurur ezilir bazen
rasgele bir yabancıdan sevgi dilenirken
ve her "merhaba",
bir "elveda"nın yankısıdır içimde.
Sen uyurken,
senden habersiz düşer bir çiğ damlası güllere.
Ben uyanığım –
gecenin her noktasında seni bekliyorum
ama bu bekleyiş,
bir tren istasyonunda artık durmayan bir hat gibi…
Boşver…
anasonla gözyaşı karışınca
içki bile sever beni,
ama senin yerin hâlâ boş.
Ne sigaralar yetiyor
ne şehirler,
ne de gece boyunca çalan şarkılar.
Bu kederli aşk,
ne yalnız bana ait
ne de sadece bana acı veriyor.
Her âşık,
biraz bende yaşar
ve her giden
bir şiire sığınır sonunda.
0 YORUMLAR
Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...