GECEYE FISILDAYAN UMUT

GECEYE FISILDAYAN UMUT

GECEYE FISILDAYAN UMUT

Kız, son birkaç aydır her sabaha aynı hisle uyanıyordu: Yorgunluk, kaygı ve belirsizlik… Sanki içinde bir düğüm vardı ve ne kadar uğraşsa da çözülemiyordu. Geceleri gözlerini kapattığında zihni susmuyor, geçmişin yankıları ve geleceğin bilinmezliği arasında sıkışıp kalıyordu.

Adam, onun bu halini fark eden nadir insanlardan biriydi. Uzun yıllardır dostlardı ama kızın son zamanlardaki sessizliği, gözlerindeki hüzün, onu endişelendiriyordu. Bir gün, hiç beklemediği bir anda aradı onu.

“Hadi çık dışarı. Şimdi.”

Kız şaşkınlıkla telefona baktı. “Ne diyorsun? Saat gece yarısı olmak üzere.”

“Tam da bu yüzden. Hadi, bekliyorum.”

İçinden bir ses, her zamanki gibi reddetmesini söyledi. Ama başka bir ses, belki de biraz değişiklik iyi gelir, diye fısıldıyordu. Üzerine bir hırka alıp dışarı çıktı. Adamı sokak lambasının altında beklerken buldu. Gülümsüyordu.

“Beni kaçırmaya mı geldin?” diye şaka yaptı kız.

Adam, elini cebine sokup başını hafifçe yana eğdi. “Evet, ama korkma. Gideceğimiz yer güzel.”

Arabaya bindiler. Şehirden uzaklaşarak deniz kenarına doğru sürdü adam. Yolda fazla konuşmadılar, ama sessizlik garip bir şekilde huzurluydu. Nihayet sahile vardıklarında, adam bir termos çıkardı. “Sana sıcak çikolata getirdim. Çünkü çikolata her şeyi düzeltir.”

Kız, hafifçe gülerek termosu aldı. “Bu bilimsel olarak kanıtlandı mı?”

“Ben kanıtladım.”

İkisi de gülümseyerek çikolatalarını yudumladı. Sonra kız, gözlerini denize dikti. Dalgalara bakarken içindeki kaygılar biraz olsun azalmış gibiydi.

“Bazen içimde sıkışıp kalmış gibi hissediyorum,” dedi usulca. “Sanki her şey üstüme geliyor. Kaçmak istiyorum ama nereye gideceğimi bile bilmiyorum.”

Adam hafifçe başını salladı. “Kaçmak değil de, yeniden başlamak gibi mi?”

Kız bir süre düşündü. “Evet. Belki de öyle.”

Adam kumların üzerine uzanıp gökyüzüne baktı. “Biliyor musun, bazen en karanlık gecelerde bile gökyüzüne bakınca yıldızları görürsün. Karanlık, ışığın parlamasına engel değil. Sadece gözlerinin alışması gerekiyor.”

Kız gözlerini gökyüzüne kaldırdı. Gerçekten de, karanlığın içinde yüzlerce yıldız parlıyordu. Küçük ama güçlü…

İlk defa uzun zamandır içinde bir şeyler hafifledi. Belki her şey hemen düzelmeyecekti, ama belki de adam haklıydı. Karanlığın içinde de ışık vardı, sadece onu görebilmek için gözlerini açması gerekiyordu.

O gece, denizin kıyısında, geceye fısıldayan bir umut vardı. Ve kız ilk defa uzun zamandır, üşümeden uyuyabileceğini hissetti.

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ