1986’dan bir yaz akşamına, İzmir Fuarı’nın ışıkları altında…

1986’dan bir yaz akşamına, İzmir Fuarı’nın ışıkları altında…

Gitme Dur: 1986 Yazı

Fuar her zamanki gibi kalabalıktı.
Yürüyen merdivenlerin başında çocuklar dondurma yiyor, uzaklardan gondolun metalik melodisi duyuluyordu.
Gecenin serinliğiyle karışan kavrulmuş mısır kokusu, ağustos böceklerinin sesine eşlik ediyordu.
Sen yalnızdın.
Ya da yalnız sandığın bir yaşın içindeydin.
Omzuna astığın okul çantasından hâlâ silgi kokusu geliyordu,
ama kalbin çoktan başka bir çağa geçmişti.

Televizyon reyonlarının tam karşısındaydın.
Bir Grundig ekranı, içindeki dünyayı devleştiriyordu.
Ve bir müzik klibi dönerken, ses fuarın tüm çınarlarına çarpıp yayılıyordu:

“Gitme dur ne olursun,
Gitme kal yalan söyledim…”

Kadının yüzü ekranın içinden sana bakıyordu sanki.
Gözleri bir yerlere dalmış, ama dudakları hâlâ sevdiğini ikna etmeye çalışıyordu.
Sen ne bir aşk yaşamıştın, ne de terk edilmiştin henüz.
Ama içindeki bir şey, ilk kez kıpırdadı o şarkıyla.
Anlamını bilmediğin bir özlemin sesini duydun.
İlk kez, birinin gitmesinden korktun.
Henüz gitmemişti bile kimse.

Yıllar geçti.
Sen büyüdün.
Sevdin.
Terk ettin… terk edildin.
Ama o gece, o Grundig ekranında izlediğin o şarkı,
hep bir yerde kaldı.
Bazen bir kitap arasında kurutulmuş bir yaprak gibi,
bazen yarım kalan bir mesaj gibi içinde saklandı.

Ve sonra bir gün, bir dizide…
Bir kadın elini kapıya uzattı, adam arkasını döndü.
Ve o tanıdık melodi çalmaya başladı yeniden:
“Gitme dur… daha şimdiden deliler gibi özledim…”
Bir anda gözlerin doldu.
Kalbin, sanki yıllar önceki haline geri döndü.
İzmir Fuarı’nda, çınarların altında bekleyen o çocuğa…

Sen aslında hep biliyordun:
Bazı duygular yıllanmaz, sadece yer değiştirir.

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ