“Paris’te Bir Türk”
“Paris’te Bir Türk”
Sen bana mektuplar yazdın,
Özlediğini söyledin,
Ama başka yataklarda,
Başka hayatlarda gezdin.
Kağıttan bir öpücük,
Boğazımda düğüm gibi,
Ben zaman sayarken seni,
Sen kahkahalarla geçtin beni.
Bir Türk halıda serili,
Sarhoş anılar içinde,
Fransız dostluklarıyla,
Eritiyorsun beni gizlice.
Louvre’dan fotoğraflar,
Kedine taktığın adım,
Basamaklardan sıçrarken o,
Ben düşüyorum adım adım.
Affet beni küçüldüğüm için,
Sana dokunmak ihtiyacım,
Ama Paris’te gece uzun,
Ve ben yalnız miyavlarım…
Bu hayat böyle der Fransızlar,
Ben mi yanlış anladım?
Sensizliğin kıyısında,
Bir başıma kayboldum…
Tatil için gelmeyeceğini yazmışsın,
Oysa ben günleri sayıyordum.
Louvre’dan fotoğraflar göndermişsin,
Ama ben sensiz duvarlara bakıyordum.
Sınavların olduğunu söylüyorsun,
Oysa ben kalbimden geçemiyorum.
Birkaç tane de Türk kedin varmış,
Benimse senden kalan anılarım.
Sen Paris’in ışıkları altında,
Ben gölgelerde kayboluyorum.
Fransızlar “C’est la vie” diyor,
Ama bu hayat benim değil, biliyorum.
Affet, küçülüyorum sensiz,
Ama seni hissetmek zorundayım.
Uzakta, bir başıma,
Paris’in sokaklarında yalnız ağlıyorum.
Bilmiyorum, belki de birlikte uyuyorsunuz,
Ben bu şehirde, tek başıma kaybolurken.
Senin dizlerinde uyuyan bir kedi var,
Bense uykusuz gecelerde ismini sayıklarken.
Küçük kedini kıskanıyorum,
Çünkü o hala sana yakın.
Oysa ben yolların ötesinde,
Bir hayal gibi kaybolmuşum.
Louvre’dan fotoğraflar gönderiyorsun,
Ama ben çerçevesiz bir boşlukta duruyorum.
Sınavların var diyorsun,
Benimse geçemediğim tek ders, sen oluyorsun.
Bu Türk beni gerçekten delirtecek,
Diyorsun belki de gülerek.
Ama ben ciddiyim, sensiz,
Paris bile bana hüzünlü bir gökyüzü demek.
Bu Türk beni gerçekten delirtecek,
Diyorsun, gülerek belki de.
Oysa ben kaybolmuşum Paris’te,
Sensiz geçen her gece.
Bacağına kuyruğunu sürtüyor,
Küçük kedini kıskanıyorum.
O, sana dokunabiliyor,
Bense adını anarak avunuyorum.
Bilmiyorum, belki de birlikte uyuyorsunuz,
Ve ben uykusuzluktan çöküyorum.
Sen ders çalışırken dizlerinde uyuyan,
Benim için sadece bir yabancı oluyor.
Louvre’dan fotoğraflar,
İçinde sen, ama ben değil.
Bu şehirde ben bir gölge,
Senin Paris’in benden değil.
kedin merdivenlerden zıplıyor,
Ben ise gözlerimle yolları sayıyorum.
Sen Louvre’dan fotoğraflar gönderirken,
Ben gri gökyüzüne bakıyorum.
Birkaç tane de kedin varmış,
Belki de onlarla konuşuyorsun.
Ama ben, sustuğum her gece,
Sessizce adını mırıldanıyorum.
Sınavların olduğunu söylüyorsun,
Oysa ben her anı sınav gibi yaşıyorum.
Paris sokaklarında kaybolurken,
Sensizliği defalarca tekrar okuyorum.
Zafer için başka yol yok diyorsun,
Ama ben kaybetmeyi bile bile seviyorum.
Sen uzaklarda ışıklar içinde,
Ben sensizliğin gölgesinde duruyorum.
0 YORUMLAR
Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...