AŞKTAN KAÇIŞIN İMKÂNSIZLIĞI

AŞKTAN KAÇIŞIN İMKÂNSIZLIĞI

AŞKTAN KAÇIŞIN İMKÂNSIZLIĞI

Kaçıyorum. Adını koyamadığım bir duygunun içinden, varlığımı kuşatan bir histen kaçıyorum. Aşk mı bu, yoksa aşkın bana sunduğu aynada kendimi görmekten mi korkuyorum? İnsan bir şeyden kaçarken, aslında ona doğru koştuğunu ne zaman fark eder?

Aşk, varoluşun en büyük bilmecesi. O olmadan eksik hissediyoruz; onunla tamamlanmayı umuyoruz. Ama geldiğinde, tamamlanmanın bir yanılsama olduğunu, insanın hiçbir zaman tam olmayacağını hatırlatıyor bize. İşte bu yüzden kaçıyoruz. Kaçış, kendini kandırmanın en zarif biçimi.

Ama ne kadar kaçarsak kaçalım, bir yerde durmak zorunda kalıyoruz. Çünkü aşk, peşimizi bırakmayan bir gölge gibi. Kendi varlığımızdan nasıl kaçamayacaksak, aşktan da kaçamayız. Belki de sorun, aşkı dışsal bir şey sanmamızda. Oysa aşk, bizden ayrı bir yerde değil, içimizde. Biz ondan kaçtıkça, o bizde kök salıyor.

İnsan kendini aşktan kurtarmaya çalıştığında, aslında kendini inkar etmiş oluyor. Oysa varoluş, en saf hâliyle kabul etmeyi gerektiriyor. Aşkı, korkuyu, acıyı, eksikliği… Hepsi bizim, hepsi biziz.

Kaçmayı bırakınca anlıyorum: Aşk, bir yere varmak değil; yolun kendisi.

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ