ŞİİR DEFTERİ
Anıtın Önünde Şiir
Anıtın Önünde Şiir
Bazen şiir dağılır
Bir meydandaki anıtın önünde,
Kelimeler susar,
Çünkü taş çok şey söyler.
Bir isim kazınmıştır zamana,
Bir tarih donmuştur soğuk granitte.
Ama sen…
Sen hâlâ oradasındır,
Bütün bitmemiş cümlelerinle.
Bir çiçek bırakırsın belki,
Ya da sadece durursun —
Ellerin cebinde,
Kalbin açıkta.
Kimse bilmez
Hangi ayrılık seni buraya getirdi,
Ama gökyüzü bilir,
Rüzgâr bilir
Ve sustuğun her şey bilir.
Şiir konuşmaz artık,
Çünkü sen konuşmuyorsundur.
Ama gözlerin —
Tarihe fısıldayan son dize olur.
0 YORUMLAR
Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...