Slav rüzgârı okşar yanakları

Slav rüzgârı okşar yanakları

Bir metro istasyonunda durur zaman,
Bir çift göz çarpar — ne gri, ne siyah.
Sanki Slav rüzgârı okşar yanakları,
Ve ben, bir şair gibi düşerim aşka.

Caddelerde yürür zarif adımları,
Her biri bir tablonun eskizinden çıkmış.
Bir gülüşle başlar Kiev’in baharı,
Kış, gözbebeklerinden usulca akıp gitmiş.

Onlar ki sokak lambalarının altında
Birer şiir gibi süzülürler geceye,
Ben de kalırım o anın ortasında,
Serseri bir mısra gibi, dilimde hece hece.

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ