Yetimlik Çöktü Ömrüme

Yetimlik Çöktü Ömrüme

Yetimlik Çöktü Ömrüme

Sen gidince yüreğimden bir şeyler eksildi,
Sevilmişliğim de seninle birlikte gitti.
Sanki bir yetimlik çöktü ömrüme,
Sessiz, ağır, anlatılmaz bir sızıyla.

Bir sana üzüldüm, bir kendime,
Yetimliğime sarıldım, avuçlarım boş.
Ne bir sesin kaldı, ne de bir nefesin,
Sadece anılar, hüzünle yüklü, loş.

Kavuşması olmayan tek veda ölümdür,
Oysa ben her gece sana varıyorum.
Bir hayal, bir dua, bir nefes gibi,
Rüzgârda isminle savruluyorum.

Sensizlik kar gibi eritir içimi,
Ama erimez bendeki izlerin.
Gittiğin yerde üşür müsün bilmem,
Ama burası çok soğuk, çok derin…

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ