Yürekte Kalan

Yürekte Kalan

Yürekte Kalan I - Sevdaya Dair

Ne zaman
sevdaya dair şiir düşse yüreğimden
Kırılıp dökülür hüzün dizelerinden…

Ne zaman bir şiir de takılsam
Çıkmaza çıkan
Yokuşlu yollar geçer içimden…

Suçu yok şiirin, yüreğimdir belki de
Sevgide ölçü bilmeyen…

Yürekte Kalan II – Yalnızlıkla Konuşmak

Yalnızlığa alışmıyor insan,
sadece sessizliği öğreniyor.
Bir bardak çay,
bir eski şarkı,
bir de duvarda yansıyan gölge—
hepsiyle aynı masaya oturuyor…

Kalabalıklar içinde tek başına kalmak değil bu,
hiç kimsenin uğramadığı iç sokaklarda
kendine rastlamak.

⸻

Yürekte Kalan III – Bekleyiş

Zaman geçmiyor demem,
geçiyor…
Ama seninle dolu dakikalar gibi değil.
Bir martı süzülüyor penceremde,
bir vapur ötüyor uzaklardan—
belki sen dönüyorsundur diye
her sese kulak kesiliyorum.

Beklemek, birinin gelmesinden çok
hiç gitmemiş gibi inanmakmış aslında…

⸻

Yürekte Kalan IV – Kendime Dönüş

Bir aynaya değil,
bir yaraya bakar gibi bakıyorum içime.
Ne çok saklamışım
söylenmemiş sözleri,
gülümsememiş yüzleri…

İçimde bir çocuk hâlâ susuyor,
bir adam hâlâ hesap soruyor.
Ve ikisinin ortasında ben—
yorgun ama ayakta,
suskun ama diri…

⸻

Yürekte Kalan V – Kendimle Barış

Saçlarıma aklar tek tük düştüğünde
“Vay be, yaşlanıyorum” dedim kendime.
Sonra hayatım da değişmeye başladı elbette,
kendi kendine…

Fazlalıkları atmaya alıştı elim.
Çula çaputa kalmadı hevesim,
hızlı müzikler yavaşladı içimde,
slovun dinginliğine bıraktım gençliğimi…

“Sağlığım yerinde olsun” dolanıyor dilimde.
Camım, çerçevem pis olsun—
eller ne derse desin,
artık umursamıyorum.

Desinler diye değil,
dilediğim gibi yaşamanın zevkindeyim.
Eskisi gibi insanları da dinlemiyorum,
çünkü dinlersem,
kayıtsız kalamam yanlışlara.

Yorgunum.
Laf anlatmıyorum kimseye.
Zaten herkes kendi bildiğini okumuyor mu?
Haklısın deyip geçiyorum ben de.

Hâlâ hata yapıyorum—
ama kaçmıyorum.
Yüzleşiyorum kendimle.
Kırılıyorum yine,
sadece kimseye izin vermiyorum eskisi gibi.
Fark ettiğim anda kapatıyorum kapımı.
Diyaloğum azaldı insanlarla,
dilsiz dostlara yöneldim.
Çünkü yıllar boyu
dilin açtığı yaraları taşıdım içimde.

O ne der, bu ne der—gömdüm hepsini.
Aslolan benim,
ve ben artık çocuk gibi yaşıyorum bazen,
bazen bilge gibi.
Canımın istediği gibi…

Bir kereliğine geldim bu hayata.
Kendimi seviyorum.
Kim sever, kim sevmez—umurumda değil.
Ne ben kimseyi sevmek zorundayım
ne de kimse beni…

Ev, araba, para…
Hepsi kaldı geride.
Şimdi iki dileğim var sadece:

Elden ayaktan düşmeden yaşamak…
Ve ilahi takdir ne zaman tecelli ederse—
kendi evimde, kendi yatağımda,
uykuda vedalaşmak bu dünyayla…

Yürekte Kalan VI – Beklenmedik Bir Anda

Müsait zamanın olduğunda değil,
en yorgun anında gel bana…
Çünkü bilirim,
kim yorgunken yürüyorsa kalbine,
işte o gerçekten kalmıştır yanında.

Bir ara uzun uzun sev beni,
öyle susarak,
gözlerinle anlat ki her şeyi,
dünya durursa bile,
birlikte tamamlayalım o eksik cümleyi.

Gelmesen de olur bazen,
çünkü varlığın yer eder duvarlarımda.
Ama gel dersen,
yağmurda ıslanmaya razı olurum
tek bir “ben geldim” uğruna.

Hayat karmaşık,
herkesin aşkı başka telaşta.
Ama sen…
Sen olur da yolumu hatırlarsan bir gün,
çekinme,
çünkü hâlâ seni bekleyen bir şiir var yüreğimde.

Hakan YAZAR

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ